We kennen allemaal de vreselijk arbeidsomstandigheden van naaiateliers in Bangladesh en de diamantmijnen in Sierra Leone.  Maar dat we hier in Europa met onze stijgende welvaart en nieuwe economie modellen met elkaar zorgen voor werkomstandigheden die lijken op het feodale model in de Middeleeuwen vind ik onbegrijpelijk. Dit gezin met keihard werkende ouders en puberende kids voelt zich elke dag verder zakken in het drijfzand van schulden, werkgevers zonder enige vorm van empathie en menselijkheid en nulurencontracten. Zij in de zorg, hij als pakjesbezorger.

Ik dacht meteen aan waar de leiderschapsvisie van Axis into Management voor staat: voldoe aan de drie psychologische basisbehoeftes van mensen en ze vliegen. Voor zichzelf, voor de organisatie. In deze film zie je wat het doet met mensen- op het werk en privé- als deze drie componenten niet aanwezig zijn. En wij consumenten, dragen daar ons steentje aan bij.
Een film die je bij de strot grijpt en iedereen in de zaal wel enigszins herkenning geeft als het leven zich niet aan je ontvouwt maar steeds strakker om je heen sluit en er geen weg uit meer lijkt te zijn.

Gegrepen?
Pik dan ook nog even mee: Volkskrant recensie

 

 
*verplicht