Het management is dood, lang leve de manager!

5 december 2011 Jan Pompe 625

De Occupy-beweging maakt één ding zeer duidelijk: er leeft onder de bevolking een groeiende weerstand tegen management dat zichzelf ten koste van anderen verrijkt, dat manipuleert, bedriegt en onderdrukt. Deze Angelsaksische vorm van leidinggeven, gebaseerd op opgelegde doelstellingen, is volgens Jan Pompe op sterven na dood.

Er is nog iets net zo duidelijk als de weerstand die de Occupy-beweging tot uitdrukking brengt. En dat is dat deze beweging snel moet zorgen voor systematisch en structureel overleg, zowel intern als met externe betrokken partijen. Dit overleg zou vorm moeten krijgen op basis van een ‘positiefhiërarchische’ structuur. Hiermee bedoel ik dat de hiërarchie niet dient om de mensen in de Occupy-beweging te onderdrukken, maar om ze te ondersteunen bij het realiseren van hun gemeenschappelijke bedoeling.  De ‘nieuwe manager’ belichaamt deze ‘constructieve’ hiërarchie en de bijbehorende overlegstructuur. Het ontbreken van zo’n structuur vormt een risico voor de effectiviteit en zelfs voor het voortbestaan van de Occupy-beweging.

Gezamenlijke mening- en visievorming noodzakelijk

Een voorbeeld is dat de Occupy-beweging haar standpunten niet systematisch communiceert. Omdat er geen systematische overlegstructuur bestaat, kunnen de Occupy’ers geen positie innemen in het politieke discours. Daardoor is de beweging zeer kwetsbaar. Door regelmatig willekeurige Occupy’ers te interviewen, toetst de pers of, en zo ja hoe, er sprake is van samenhangende standpunten.  Een weloverwogen mening- en visievorming ontbreekt echter en dat is jammer. Tot het zover is, zie ik de Occupy-beweging als een heel belangrijke en ook invloedrijke maatschappelijke emotionele uitdrukking. Er is wel consistentie in de emotie, maar de broodnodige rationaliteit mist doordat er nog geen systematische hiërarchie en overlegstructuur zijn.

De geboorte van een nieuw management

Het nieuwe management staat hier op het punt om geboren te worden. Maar de enorme emotionaliteit tegen manipulatie en onderdrukking zal een rationele (en daarmee politieke) invloed moeten ontwikkelen. Alleen dan kan zij meewerken aan de totstandkoming van een nieuw politiek en economisch alternatief. Alle grote veranderingen in de wereld zijn op ongestructureerde wijze begonnen. Denk aan de Franse Revolutie, de vrouwenemancipatie en de Arabische lente. Om hun plaats in het systeem te kunnen innemen, hebben alle bewegingen uiteindelijk een systematische overlegstructuur ontwikkeld.

Jan Pompe, IJsselstein, 25 november 2011